Włodzimierz Trzebiatowski
Biografia
Włodzimierz Trzebiatowski urodził się w 1906 roku w Grodzisku Wielkopolskim, w rodzinie Kazimierza, lekarza okulisty, i Wandy z Grossmanów. W 1924 ukończył Gimnazjum Humanistyczne im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu i rozpoczął studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Lwowskiej, które ukończył w 1929 roku.
Po studiach został asystentem profesora Wiktora Jakóba, kierownika Katedry Chemii Nieorganicznej. W 1930 uzyskał stopień doktora nauk technicznych; w 1935 habilitował się w zakresie chemii fizycznej, metalurgia proszkowa, na podstawie pracy o otrzymywaniu i właściwościach drobnokrystalicznych faz metalicznych.
W latach 1935–1938 przebywał na stypendiach w Charlottenburgu, Zürichu, Fryburgu i Sztokholmie. W sierpniu 1938 został profesorem nadzwyczajnym chemii nieorganicznej Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, a na tej uczelni był kierownikiem Katedry Chemii Nieorganicznej.
W czasie wojny był nauczycielem chemii w średniej szkole zawodowej i brał czynny udział w tajnym nauczaniu na poziomie uniwersyteckim. W 1944 wrócił na krótko do poprzedniej funkcji na Uniwersytecie Jana Kazimierza.
We wrześniu 1945 wyjechał ze Lwowa do Wrocławia. W latach 1945–1952 był kierownikiem Katedry Chemii Nieorganicznej Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu, a także od 1950 do 1952 roku dziekanem Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii.
W 1948 zorganizował pierwszy powojenny Walny Zjazd Polskiego Towarzystwa Chemicznego we Wrocławiu. W 1952 został członkiem korespondentem Polskiej Akademii Nauk, w 1956 członkiem rzeczywistym, w 1963 na członka Prezydium PAN, od 1968 do 1971 był wiceprezesem, a w latach 1972–1977 prezesem PAN. Był także członkiem PZPR (KC PZPR w latach 1971–1981) oraz od 1972 roku członkiem Prezydium Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu.
W latach 1963–1968 był dyrektorem Instytutu Chemii Nieorganicznej i Metalurgii Pierwiastków Rzadkich Politechniki Wrocławskiej. Wspólnie z profesorem Romanem S. Ingardenem zorganizował we Wrocławiu w latach 1966–1967 Instytut Niskich Temperatur i Badań Strukturalnych PAN, a dwa lata później Międzynarodowe Laboratorium Silnych Pól Magnetycznych i Niskich Temperatur PAN i był dyrektorem tej placówki aż do śmierci.
W 1976 uzyskał tytuł doktora honoris causa Politechniki Wrocławskiej. W 1978 uzyskał nagrodę Kolegium Rektorów za rozwój i integrację środowiska naukowego we Wrocławiu, a w 1979 Medal im. Mariana Smoluchowskiego. Pod koniec kariery był autorem i redaktorem podręczników chemii nieorganicznej, które ukazywały się w wielu wznowieniach; ostatnie wydanie ukazało się w 1979 roku. W latach 70. był członkiem Rady Redakcyjnej KC PZPR Nowe Drogi. Po śmierci w 1982 roku został pochowany na cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu, a jego pogrzeb zgromadził licznych przedstawicieli świata nauki i władz państwowych.