Witold Szuman
Biografia
Witold Szuman urodził się 23 czerwca 1908 roku w Grodzisku w rodzinie Jana Nepomucena Szumana i Anastazji z Pinowskich. Ukończył Gimnazjum i Liceum im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu (1926), a następnie Wyższą Szkołę Techniczną Wolnego Miasta Gdańska, na której uczelni był prezesem Naukowego Koła Mechaników i Elektrotechników w pierwszej kadencji.
Popowstaniu warszawskim trafił w 1944 do KZ-Außenlager Frankfurt am Main, będącego podobozem obozu koncentracyjnego Natzweiler-Struthof. Stamtąd w 1945 został ewakuowany do obozu koncentracyjnego Dachau. Z przymusowego pobytu i przymusowej pracy w Niemczech w grudniu 1945 spisał własnoręcznie 51-stronicowe sprawozdanie. Figuruje w rejestrze Polskiego Czerwonego Krzyża jako osoba prześladowana.
Powróciwszy do Polski, podjął pracę na Politechnice Warszawskiej. W 1947 był autorem analiz i jednego z kilku planów odbudowy ciepłowni i elektrociepłowni w stolicy dla Centralnego Zarządu Energetyki. Na uczelni został asystentem prof.Romana Podoskiego w Katedrze Kolejnictwa Elektrycznego i Napędów Elektrycznych. W roku akademickim 1946/47 był starszym asystentem przy Zakładzie Urządzeń Elektrycznych Politechniki. Najpóźniej w 1956 zatwierdzono wniosek o mianowanie Witolda Szumana na stanowisko docenta. Od października 1958 pełnił obowiązki prodziekanamacierzystego Wydziału. W 1962 otrzymał funkcje: kierownika Katedry Elektrowni i Elektroenergetyki oraz kierownika Zakładu Elektrowni w tejże katedrze.
W latach 1960–1965 podjął obowiązki Sekretarza Naukowego Komitetu Elektrotechniki Polskiej Akademii Nauk.
Witold Szuman był członkiem Stowarzyszenia Elektryków Polskich. W Izbie Rzeczoznawców SEP kierował działem „Wytwarzanie Energii Elektrycznej”.
W 1965 otrzymał nominację profesorską. W 1966 wyjechał na kontrakt zagraniczny, a kierownictwo Katedry przejął od niego prof.Tadeusz Kahl. Wyjazd do Indii odbył się z ramienia UNESCO do Wyższej Szkoły Technicznej w Andra Pradesh. Następnie wyjechał do Afryki Zachodniej, na Wybrzeże Kości Słoniowej. W Abidżanie, w latach 1968–1972 był ekspertem ONZ przy Afrykańskim Banku Rozwoju.
Po reorganizacji uczelni polskich na struktury instytutowe zatrudniony był w Instytucie Elektroenergetyki Wydziału Elektrycznego Politechniki.
Od 1936 był mężem Zofii Anny z Żurkowskich (1906–2008), z którą mieszkał na Saskiej Kępie. Mieli córkę Kingę (1941–2005), primo voto Hoyer, secundo voto Daley - bizneswoman mieszkająca w Londynie, zmarła w Malezji.
Pochowany 22 września 2005 w grobie rodzinnym na cmentarzu Bródnowskim (kwatera 29G-1-30).