Wiesław Kazimierz Anders
Biografia
Wiesław Kazimierz Anders (ur. 4 stycznia 1933 w Grodzisku Wielkopolskim) – polski architekt, urbanista, pedagog i profesor Politechniki Gdańskiej.
Urodził się w rodzinie Brunona (1904–1991), nauczyciela matematyki, i Janiny (1912–1993), polonistki. Miał brata Przemysława (1941–2010), prawnika.
W 1940 r. niemieccy okupanci wysiedlili rodzinę Andersów do obozu przesiedleńczego w Łodzi, a następnie w 1941 r. do Generalnej Guberni. Przebywali w okolicach Dęblina, a później w Garwolinie, gdzie młody Wiesław opanował materiał nauczania na tajnych kompletach i rozpoczął naukę w gimnazjum.
Po wojnie rodzina powróciła do Grodziska Wielkopolskiego. Anders wyjechał do Zielonej Góry, gdzie w 1950 r. zdał maturę. Po maturze pracował jako kreślarz w Wydziale Budownictwa Zarządu Miejskiego, w Oddziale Planowania Zabudowy Miasta Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Gdańsku. W 1951 r. rozpoczął studia na Wydziale Architektury Politechniki Gdańskiej; ukończył je w 1957 r., przygotowując dyplom pod kierunkiem prof. Witolda Minkiewicza. W czasie studiów podjął pracę projektanta, a w sierpniu 1956 r. rozpoczął pracę dydaktyczno-naukową pod kierunkiem prof. Władysława Czernego jako asystent w Katedrze Urbanistyki. Rozprawę doktorską pt. Ruch pieszy w organizacji osiedli współczesnych na tle rozwoju środków komunikacji mechanicznej, wykonaną pod kierunkiem prof. Władysława Czernnego, uzyskał nagrodę ministra.
Na przełomie lat 1965–1966 odbył dziewięciomiesięczny staż naukowy w pracowni wybitnego architekta urbanisty prof. Georges’a Candilisa w Paryżu. Tytuł profesora nauk technicznych uzyskał w styczniu 1978 r., a w styczniu 1996 r. został mianowany na stanowisko profesora nadzwyczajnego w Katedrze Urbanistyki.
Na Politechnice Gdańskiej pełnił funkcje kierownika Zakładu Urbanistyki (1969–1981), kierownika Podyplomowego Studium Urbanistyki (1970–1981), a w latach 1971–1978 dyrektora Instytutu Architektury i Urbanistyki (z uprawnieniami dziekana). W 1980 r. otrzymał Status Twórcy nr 207 nadany przez Ministra Kultury i Sztuki. W 1981 r. zorganizował i prowadził letnią szkołę architektury. Następnie w latach 1981–1985 był profesorem Wydziału Architektury Uniwersytetu w Oranie. W 1986 założył własną pracownię w Zespole Autorskich Pracowni Architektonicznych (ZAPA), którą prowadził do 1995. Równocześnie kierował Katedrą Urbanistyki, a w latach 1993–1999 pełnił dodatkowo funkcję dziekana Wydziału Architektury PG.
Po przejściu w 2003 r. na emeryturę wykładał na Wszechnicy Warmińskiej w Lidzbarku Warmińskim (2003–2010).
Przyczynił się do odbudowy Starego Miasta w Elblągu. Jako student, w 1953 r., brał udział w inwentaryzacji elementów kamieniar-skich, m.in. przy kamienicy „Pod Wielbłądem”. W 1959 r., wraz z Jerzym Piasecznym i Szczepanem Baumem, wykonano w katedrze prof. Władysława Czernnego pierwszy projekt odbudowy w skali średniowiecznej zabytkowego centrum. W latach 1974–1975 prowadził seminarium zorganizowane przez Stowarzyszenie Architektów Polskich, w wyniku którego opracowano studium odbudowy Elbląga.
Członek Stowarzyszenia Architektów Polskich Oddział Wybrzeże (od 1956), Towarzystwa Urbanistów Polskich (od 1964, od 1996 członek honorowy), Komitetu Architektury i Urbanistyki PAN, Gdańskiego Towarzystwa Naukowego (od 1976), Komisji Kształtowania Przestrzeni Polski Północnej PAN, Komitetu Badań Naukowych, European Association for Architectural Education.
Żonaty z Krystyną Haliną Szczypińską-Anders (1938–2024); ojciec Magdaleny Agaty Anders-Paul (1960–2020).
Ordery i odznaczenia: Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2000), Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej (2003), Medal Honorowy Profesora Emeritus Politechniki Gdańskiej (2014).